Wielkanoc

Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota z Niedzielą Paschalną są dniami szczególne uprzywilejowanymi w kalendarzu liturgicznym, posiadają bardzo bogatą liturgię.

Wielki Czwartek – dzień ustanowienia Eucharystii i Sakramentu Kapłaństwa. W rannych godzinach kapłani gromadzą się wokół swego biskupa, koncelebrują Mszę św. i manifestują jedność prezbiterium całej diecezji. W czasie Mszy św. ponawiają ślubowania złożone w dniu święceń, że pozostaną wiernymi szafarzami tajemnic Bożych poprzez sprawowanie Eucharystii i innych czynności liturgicznych, że będą wypełniać posługę na wzór Chrystusa, Głowy i Pasterza, i że zawsze będą gotowi kierować się nie ludzkimi względami, lecz służyć braciom na wzór Chrystusa Sługi. Podczas tej Mszy św. następuje poświęcenie olejów.

Wieczorem we wszystkich parafiach sprawowana jest Msza Wieczerzy Pańskiej. W czasie śpiewu “Chwała na wysokości Bogu” rozdzwaniają się wszystkie dzwony, by umilknąć aż do sobotniego wieczoru. Po Mszy św. kapłan przenosi Najświętszy Sakrament do kaplicy wystawienia zwanej “Ciemnicą”.

Wielki Piątek – dzień zbawczej męki i śmierci Jezusa. W godzinach wieczornych wierni gromadzą się na specjalnej liturgii wielkopiątkowej, która składa się z procesji, leżenia krzyżem przed ołtarzem, liturgii Słowa i rozszerzonej modlitwy powszechnej. Drugą część tej liturgii stanowi uroczysta adoracja krzyża, a trzecią Komunia święta. Jest to jedyny dzień w roku, w którym nie odprawia się Mszy świętej.

Po zakończeniu liturgii kapłan uroczyście przenosi Najświętszy Sakrament do “Grobu Pańskiego”, gdzie będzie adorowany aż do Mszy rezurekcyjnej.

W Wielki Piątek obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły.

Wielka Sobota – dzień spoczynku Pana w grobie. Jest to dzień modlitewnego oczekiwania na cud zmartwychwstania. Przy “grobie” trwa modlitewna adoracja. W godzinach rannych odbywa się święcenie pokarmów.

Wieczorem zaś wierni gromadzą się na liturgii Wigilii Paschalnej, która składa się z czterech części. Są to;

– Liturgia światła, w czasie której poświęca się paschał, wnosi uroczyście światło do ciemnego kościoła i śpiewa Orędzie Paschalne.
– Czytania Biblijne. Rozważamy w nich dzieła, których dokonał Bóg od samego początku dla swego ludu.
– Liturgia chrzcielna, tu dokonuje się poświęcenia wody chrzcielnej i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. Kapłan udziela chrztu katechumenom lub dzieciom.
– Msza Paschalna, w czasie której rozbrzmiewają wszystkie dzwony i radosne, trzykrotne „Alleluja”

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego.

Wielkanoc jest najstarszym, największym i centralnym świętem chrześcijańskim. Gdyby bowiem Chrystus nie zmartwychwstał, nie obchodzilibyśmy żadnych innych świąt, nie byłoby również wspólnoty chrześcijan.

Święta wielkanocne wzięły swój początek z żydowskiej Paschy, czyli wyjścia narodu wybranego z niewoli Egipskiej do Ziemi Obiecanej. Żydzi świętowali Paschę 14 dnia miesiąca Nisan. Wtedy to dokonała się Chrystusowa Pascha, przejście Chrystusa przez śmierć do chwały zmartwychwstania.

Na soborze nicejskim w roku 325 ustalona, że Wielkanoc w Kościele będzie obchodzona w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, gdyż wówczas nastąpiło Zmartwychwstanie Chrystusa.

We wszystkich kościołach odprawia się o świcie tzw. Rezurekcję czyli Mszę o Zmartwychwstaniu Pańskim. Przed Mszą kapłan udaje się do Grobu Chrystusa, odprawia krótki obrzęd rezurekcyjny, bierze Najświętszy Sakrament i wyrusza radosna procesja dookoła kościoła.

Na czele procesji niesiony jest krzyż z czerwoną stułą, figura Chrystusa Zmartwychwstałego i Paschał.